Wat is het toch fijn om je ouders dichtbij te hebben. Het is ruim twee weken geleden waar mijn ouders hier nu gezellig bij ons op Aruba zijn. En het voelt goed. In tijden van lockdown in Nederland was het contact tussen mijn ouders goed, maar in zulke tijden wil je gewoon bij elkaar zijn. Mijn ouders kregen hulp van hun buurvrouw en dit was achteraf ontzettend fijn voor ze. Ook voor ons hier op Aruba was dit een geruststelling. Mijn ouders hadden zo toch enigszins contact met iemand en werden ze, wanneer er hulp geboden moest worden, ontzettend goed geholpen. We zijn de buurvrouw eeuwig dankbaar en ik weet zeker dat mijn ouders haar op sommige momenten erg zullen missen. We hopen haar weer snel een keer op Aruba te zien, zodat we ook hier met haar gezellige momenten zullen beleven. Maar zoals ik al zei, het maakt niet uit waar, je wilt toch in moeilijke tijden je ouders dichtbij je hebben. Niet dat de buurvrouw niet wilde helpen, maar het is nu onze taak om mijn ouders zo goed mogelijk te verzorgen. Ze zijn op respectvolle hoge leeftijd en hebben altijd goed voor ons gezorgd.
Als ik moet zeggen waarom mijn ouders zoveel voor mij betekenen, dan komen sommige gebeurtenissen zeker sterk naar voren. Natuurlijk kwamen mijn zusje en ik in Nederland niets tekort. In de vroegere momenten van het leven werden er beslissingen voor ons genomen, waar we het niet altijd over eens waren. Maar elke keer kwamen we achteraf tot de ontdekking dat mijn ouders hier juist het beste met ons voor hadden. Ook wij kregen de nodige klappen, werd er aan ons oor getrokken en werden we geknepen, op momenten dat we niet stil konden zitten bij gezelschap met familie.
Vroeger speelde ik vaak buiten, wat nu niet meer door de tegenwoordige jeugd gebeurt. Nu zie je een enkel kind buiten spelen. Waar zijn de kinderen gebleven? Zijn Netflix en Playstation zo belangrijk geworden, dat kinderen niets anders weten om te doen? Ook wij hadden de Nintendo, maar wij waren vindingrijk als het ging om het buiten spelen. Ik vergat vaak de tijd en meestal was ik laat voor het eten thuis. Het was niet altijd dat ik mij aan de klok hield en kwam ik op sommige momenten vuil thuis. Soms werd ik dan ook hiervoor gestraft en achteraf waren ze deze straffen zeker de moeite waard. Maar het buiten spelen gaf je enigszins vrijheid.
Gedurende de jaren dat ik wat ouder werd mocht ik steeds meer. Ik kreeg de indruk dat mijn ouders het enorm belangrijk vonden dat we zelf een eigen mening en beslissing mochten vormen en deze mochten uitdragen op een respectvolle manier. Hier kon ik mij het moment herinneren waarop mijn vader mij voor de keuze stelde of ik langer bij mijn neef wilde logeren of niet. Ik vond het fijn dat er samen over alles werd gediscussieerd en we op vele momenten ons mening konden geven. Ik vond het fijn dat mijn ouders mij de ruimte gaven om zelf te bepalen wat ik wilde studeren. Ze vonden alles best, als ik maar door bleef studeren.
Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan. Nu is het onze taak om zo goed mogelijk voor ze te zorgen. Hun leiding in mijn jeugd en hun normen en waarden kan ik zeker naar waarde schatten. Ik ben wie ik ben door mijn ouders. Die ons altijd leerden om respectvol te zijn tegen ouderen. Dat we altijd met twee woorden moesten spreken. Soms was het vreemd tijdens stagemomenten in Nederland. Je sprak ouderen altijd aan met “u”, waarop je soms commentaar kreeg van de desbetreffende persoon die zich dan te oud voelde. Maar de manier waarop we mensen respectvol benaderden zat ingebakken in ons systeem en het was moeilijk om op sommige momenten “je” te zeggen in plaats van “u”.
Nu mijn ouders op leeftijd zijn, hebben ze praktische hulp nodig. Ik moet ze nu eren door erop te letten dat ze alles wat ze nodig hebben kunnen ontvangen. Nu wil ik niet al te gelovig doen, maar ook in de Bijbel wordt het eren van je vader en je moeder als zeer belangrijk gezien. Hier is er zelf een belofte aan gekoppeld dat je hierdoor een lang leven in het land dat God je geeft zult krijgen. Nu wil ik mij hier geheel aan toewijden en dat ben ik ze ook verplicht. Het doet mij daarom ook enorm goed dat ze nu dichtbij ons zijn, waardoor we nu extra goed voor ze kunnen zorgen. Net zo goed als wat ze voor ons hebben gedaan.
1 juni is de internationale dag van de ouders. Eigenlijk is dat voor mij elke dag, de dag van de ouders. Probeer elke dag zo goed mogelijk je ouders bij te staan. Help ze waarbij nodig. Laat ze lachen en geef ze momenten waarop je weet dat ze genieten. Geef ze op sommige momenten een dikke knuffel en laat zien dat je ontzettend veel van ze houdt. Dat je trots op ze bent voor wat ze allemaal voor je hebben betekend. En mochten ze er helaas niet meer zijn. Probeer ze dan altijd met mooie herinneringen te herdenken en bewaar hun filmpjes en foto’s zo zorgvuldig mogelijk. Het zijn je dierbare die je gevormd hebben tot de persoon die je nu mag zijn.